Sabahattin Ali (d. 25 Subat 1907, Gümülcine, Yunanistan - ö. 2 Nisan 1948, Kirklareli) Cumhuriyet döneminin ilk yillarinda gerçekçi edebiyat akiminin öncülerindendir. Yapitlarinda toplumsal esitsizlikleri ve Anadolu insaninin yasamini anlatmis, üslubunda gözleme ve güçlü doga betimlemelerine yer vermistir. Edebiyat dünyasina siirle adim atan Sabahattin Ali, asil olarak öykü ve romanlariyla tanindi. Milli Egitim Bakanligi tarafindan 1928'de Al­man­ya'ya gönderildi, iki yil boyunca Potsdam ve Berlin'de egitim gördü. Yurda döndükten sonra Almanca ögretmenligi, Milli Egitim Bakanligi Yayin Müdürlügü'nde memurluk ve Devlet Konservatuari'nda dramaturgluk görevlerinde bulundu. Ayrica çevirmenlik de yapti. Yazdigi bir yazi yüzünden hapis yattiktan sonra, sürekli izlendigi için yurtdisina kaçmak isterken Kirklareli'nde öldürüldü. Daglar ve Rüzgâr (1934, siir); Degirmen (1935, öykü), Kagni (1936, öykü); Ses (1937, öykü), Yeni Dünya (1943, öykü), Sirça Kösk (1947, öykü); Kuyucakli Yusuf (1937, roman), Içimizdeki Seytan (1940, roman), Kürk Mantolu Madonna (1943, roman); Esirler (1936, oyun).