Gecmis yüzyillarda, örnegin resimde natüralizm anlayisinin egemen oldugu cagda, gercek resim, dogayi oldugu gibi, hic degistirmeden aktarmak olarak anlasiliyordu. Yani bir agac resmi yaptiginiz zaman, izleyici, resimden yola cikarak dogadaki o agaci gidip hemen binlerce agacin arasindan bulabilmelidir. Dogal olarak bu sanat anlayisi simdi müzelere tasinmistir. Resmin amaci dogayi cogaltmak degil, dogayi dönüstürmektir. Ayni seyi siir icin düsünürsek, siirin de amaci dili cogaltmak degil, dili dönüstürmektir. Birtakim sözcükler, simgeler, birakin günlük kullanimlarini, siir dilinde metonimik bir nitelik kazandiklari anda bile siirden büyük bir ölcüde dislanirlar. Yani beyaz güvercin deyince akla baris, mavi gök deyince akla umut geliyorsa, ya da taclarla savastim yillarca diye bir dize kullandiginizda bu insan zihninde, krallarla savasildigi gibi bir cagrisim yaratiyorsa, siir bu donmus kullanimlari da dislar. Siir bütün bunlari daha degisik, gündelik dilde kullanilmayan bir bicimde ve metaforlara dayanarak söylemeye calisir.
