Canakkalede geceleri gökyüzü, sim ile islenmis bir siyah kadife kaftandir. Insan, kolunu yukari kaldirdiginda sanki eli bir yildiz denizine dalar; parmaklari Büyük Ayiya, Venüse, Andromedaya dokunur.

Canakkalenin sarap rengi denizi hircindir, öfkelidir, sehvetlidir. Yunuslar kikirdar, sardalyeler yelkovan kusu gibi ucar orada. Gel buraya, der dalgalar, gel bulusalim, gel kavusalim, gel acilalim.

Canakkale rüzgari öyle bir rüzgardir ki, esti mi eser... costu mu cosar... katar önüne o koca kanatli bulutlari, savurur da savurur... Cinarlarin, meselerin, dutlarin tarcin rengi yapraklari bir hazan seli olur, akar gider eriye eriye...

Canakkalenin bir sarkisi vardir... Canakkalenin bir kederi vardir... Kederi kader, kaderi kederdir Canakkalenin.

O gecenin, o denizin, o rüzgarin, o sarkinin, o kederin, o kaderin cocuguydu Bedia. Parmaklari yildizlara ulasti, ask ugruna buz gibi sulara daldi, birakti kendini rüzgara. Sürüklendi, sürüklendi...
Canakkaleden Selanike, Selanikten Auschwitze, Auschwitzden Londraya, Londradan Istanbula ve daha bin bir diyara... Onun rüzgarinin adi askti ve Bedia hep rüzgara karsi kemanini caldi...

Belki de Bedia, hic keman calmamaliydi...